Blog #8 Dirk

Een lichtpunt is mijn Dirk. Met zijn nuchtere blik accepteert hij me gewoon zoals ik ben, inmiddels met veel beperkingen. Ook voor hem is het steeds samen zoeken naar mijn energiebalans. Maar hij sleept me er doorheen. Brede schouders voor de tranen, humor voor het relativeren en nuchterheid voor de hoop.

Houden van is wel iets wat in deze periode van ons leven een nog diepere betekenis krijgt. Onbaatzuchtig iets voor de ander doen, kan in kleine dingen zitten die ik nu nog meer waardeer dan voorheen. Het ineens ervaren van beperkingen doet een mens wankelen en verlangen naar wat ooit was. En als je dan een partner aan je zij mag hebben die met je meebeweegt in alle facetten van MS dan is dat bewonderenswaardig. Dat geldt ook voor familie en vrienden. Ze wonen allemaal ver weg, hebben een drukke baan en een eigen leven en kunnen niet zomaar even langs wippen.
Maar toch zijn ze er. Op allerlei manieren en vormen.
Maar ik heb ook steeds vaker rust nodig, mede door mentale moeheid. Even niets. Lopen is niet leuk meer. Ik kom nauwelijks nog de deur uit. De korte afstand naar de appie is vaak teveel. Ik zie doorgaans een stuk of vier verschillende gezichten in de week.

Het verlies van mijn zelfstandigheid is groot. Ik ben voor veel dingen afhankelijk van een ander. Die ander doet dat met veel plezier, maar ik was een actief leven gewend. Gaan en staan waar ik wilde, samen weg, wandelen met Pluto en zijn vriendjes, nieuwe contacten ontmoeten, de stad in, even in de auto springen bij iemand langs gaan, boodschappen doen, het huishouden, werken, hobby, noem het allemaal maar op. Zonder veel bij na te denken kon dat zomaar. En nu niet meer. Heel langzaam verschuift mijn gevoel van ‘ik ben MS’ naar ‘ik heb MS’. Maar ik heb nog een lange weg te gaan in verwerking, aanpassing, verdriet en acceptatie, beseffend dat ik dat niet in mijn eentje hoef te doen.

Wenda